Τα σπασίματα(tameshiwari) διαφόρων αντικειμένων(σανίδια, ρόπαλα, τούβλα κ.λ.π.) είναι μέρος των επιδείξεων που έχουν επιλέξει κάποιοι εκπαιδευτές στα πλαίδια του εντυπωσιασμού. Δεν αποτελεί μέρος της εκπαίδευσης κάποια πολεμικής τέχνης, αλλά προσωπική επιλογή εκπαίδευσης μέσα από την οποία ο εκπαιδευτής να επιδείξει και άλλες προσωπικές του ικανότητες ή των αθλητών του. Τα σπασίματα διακρίνονται σε δυναμικά ή θεαματικά και πραγματικά εντυπωσιάζουν, όμως δεν είναι η πραγματική φιλοσοφία που χαρακτηρίζει τις πολεμικές τέχνες.

Μέχρι να δείτε να γίνεται το σπάσιμο ενός αντικειμένου, ίσως να σκέφτεστε ότι η όλη ιδέα ενός αθλητή των πολεμικών τεχνών που σπάει πλάκες τσιμέντου με γυμνά χέρια είναι ένα είδος μαγικού κόλπου. Αλλά όπως εξηγεί ο John Rennie, πρώην συντάκτης του Scientific American, ο οποίος δηλώνει ότι οι πολεμικές τέχνες είναι το χόμπι του και η επιστημονική εξήγηση η δουλειά του, όλη η ιστορία έχει να κάνει με τη φυσική. Ο Rennie παρουσιάζει συνοπτικά το πώς λειτουργεί αυτό το φαινόμενο, καθώς επίσης απομυθοποιεί άλλες προτεινόμενες εξηγήσεις. Κατά την εμπειρία μου, και την εμπειρία κάθε αθλητή πολεμικών τεχνών με τον οποίο έχω μιλήσει, το σπάσιμο μιας σανίδας ή μιας δέσμης τσιμεντένιων πλακών εξαρτάται απόλυτα από την παρατεταμένη ώθηση του χτυπήματος.

Όταν σπας μια σανίδα ή τσιμέντο, ή οτιδήποτε άλλο συνήθως χρησιμοποιείται σε επιδείξεις του tameshiwari (σπάσιμο), θα πρέπει να παρατείνεις την ώθηση του χτυπήματος. Πράγματι, η συμβουλή που συνήθως δίνεται σε σπουδαστές που μαθαίνουν να σπάνε είναι ότι θα πρέπει να στοχεύουν σε έναν φανταστικό στόχο που βρίσκεται αρκετά εκατοστά πέρα από το πραγματικό αντικείμενο, για δύο λόγους. Πρώτον, το να κάνει κανείς κάτι τέτοιο βοηθάει στο να σιγουρευτεί ότι το χτύπημα θα συμβεί πιο κοντά στο σημείο της μέγιστης εμβιομηχανικής αποδοτικότητας της κίνησης. Δεύτερον, βοηθάει στο να εξουδετερώσουμε τη φυσική μας τάση (εν μέρει ψυχολογική και εν μέρει αντανακλαστική) να επιβραδύνουμε τις βαλλιστικές κινήσεις όπως γροθιές και κλωτσιές πριν φτάσουν στην πλήρη έκτασή τους, κάτι που γίνεται για να προστατευθεί ο συνδετικός ιστός που βρίσκεται γύρω από τις αρθρώσεις.

Για όποιον θα ήθελε μια πιο λεπτομερή περιγραφή για τη φυσική του σπασίματος από τις πολεμικές τέχνες, θα μπορούσε να ανατρέξει στις παρακάτω πηγές:

• Walker, J. D. Karate Strikes, American Journal of Physics, Vol. 43, 10, Oct. 1975
• Feld, M. S. et. al. The Physics of Karate, Scientific American, pp. 150-158, April 1979

Μια εκπληκτικά ακριβής και ενημερωτική περιγραφή για την επιστήμη που κρύβεται πίσω από το σπάσιμο συνάντησα σε μια παιδική τηλεοπτική εκπομπή στην οποία αναφέρεται:
χρησιμοποιεί συνήθως πεύκο (και όχι δρυ ή μαόνι) που δεν έχει πυκνούς κόμπους, είναι κομμένο σε πάχος περίπου δύο εκατοστών και έχει διαγώνιο 30 εκατοστά. Το ξύλο χτυπιέται με τρόπο ώστε να σπάσει κατά μήκος των φυσικών του νερών (κάποιοι που σπάνε ξύλα τα ψήνουν κάποιες φορές σε φούρνους πριν από τις επιδείξεις ώστε να γίνουν πιο εύθραυστα). Μια καλή ξύλινη επιφάνεια, εάν κρατηθεί με ασφάλεια ώστε να μην κινηθεί ή να μην αναπηδήσει, είναι τόσο εύκολο να σπάσει ώστε ακόμα και όσοι δεν έχουν προπονηθεί καθόλου θα μπορούσαν να διδαχτούν να τη σπάσουν μέσα σε πέντε λεπτά.

Όλες οι παραπάνω πρακτικές αποτελούν τελικά επιδείξεις της απλής φυσικής και όχι κάποιας μαγικής δύναμης, αλλά το να κάνει κάποιος αυτές τις τεχνικές καλά απαιτεί δύναμη, προπόνηση και συγκέντρωση. Η αξία του tameshiwari στις πολεμικές τέχνες έχει αμφισβητηθεί αρκετά. Έχει μικρή ή καθόλου πρακτική συνάφεια με τη μάχη ή με οποιοδήποτε άλλο σκοπό έχουν όσοι σπουδάζουν πολεμικές τέχνες. Το να γίνει με λανθασμένο τρόπο, το σπάσιμο είναι ένας εκπληκτικά αποδοτικός τρόπος για να καταστρέψει κανείς τα άκρα του, ίσως και μόνιμα. Προσωπικά δεν το κάνω συχνά και δε μου λείπει, αν και έχω δει πόσο βοηθάει στο να υψώσει την αυτοπεποίθηση των σπουδαστών που το κάνουν.